rustig rommeldagje ?

Gisteren te lang doorgewerkt aan een presentatie over hoe Vitalis inspeelt op alle veranderingen in de ouderenzorg. Ik word moe wakker. Voel me ook niet echt lekker. Koud, koud en rillerig ... toch nog de mexicaanse griep, of gewoon moe van de winter ?

Rustig dagje vandaag. Een afspraak vanochtend en RvT vanavond. Ik beloof mn jongste dochter plechtig dat ik haar niet alleen breng, maar vandaag ook echt, echt ophaal van school.

Maar, rustig dagje wordt rommeldag. De vriend van m'n moeder (zeg maar 'Vriend') belt verward om te vertellen dat hij z'n tas, met alle pasjes verloren heeft in het verpleeghuis ..."of heeft er hier iemand lange vingers ..."? De zorg maakt zich zorgen over de verwardheid. "Maar alles is onder controle mevrouw. we doen extra gezondheidchecks". "Maar, ik maak me ook zorgen over de verloren tas", zeg ik .. maar die regelzaken liggen op mijn bordje. Ik ga, na mn afspraak, toch maar even langs. Hij is blij me te zien. Ik help opnieuw zoeken, regel de melding met gemeente en politie en maak een tekstje voor het huisblaadje. Het kan immers zo maar zijn dat de ene vergeetachtige de tas laat liggen, en de andere vergeetachtige deze meeneemt en in zijn kastje legt. Hij weet wel heel, heel, heel zeker dat hij z'n bankpasjes geblokkeerd heeft. Ik geloof hem. Maar als ik weer in de auto zit weet ik het niet meer zo heel zeker. Thuis toch nog maar even nabellen, bedenk ik me, en regelen dat hij samen met iemand nogmaals de bank belt.

Ik moet racen ... sta nog net op tijd op het schoolplein. Dat zou ik vaker moeten doen. Mn jongste huppelt samen met vriendin de klas uit "Mam, mag ik afspreken??" Gebakken eitjes voor lunch, nog snel de vergaderstukken lezen.

FF lekker doorwerken achter de pc schiet er vandaag bij in. Mama ligt in het ziekenhuis. Vanavond bezoekuur gaat niet lukken. Dan maar vanmiddag als ik op weg ben naar kantoor.
In het ziekenhuis wacht een verrassing. "U bent de dochter ? wat fijn dat u er bent, dan kan uw moeder vandaag toch nog naar huis" ..... huh? ...... "we hebben u wel geprobeerd te bellen...".  Ik sta paf.

Fijn dat m'n moeder naar huis mag. Maar was het ook niet fijn geweest als we -m'n zus en ik- uberhaupt iemand gesproken zouden hebben over uitslagen van onderzoeken, de echo of een tijdstip van ontslag ? Na het overlijden van mijn vader in december, de spoedoperatie van Vriend in januari, en de opname van mijn moeder vorige week ben ik hier al maanden kind aan huis. De non-communicatie met familie begint me nu toch wel te irriteren. "Mijn moeder vandaag met ontslag ? Dat gaat niet." De verpleegkundige snapt het wel .... "ik heb u hier ook helemaal niet gezien" zegt ze. Dat vind ik nu wel weer humor. Een exitgesprek morgen ? We zullen pro-be-ren dit te regelen  ....... weten niet of het lukt, maar we zullen u natuurlijk wel papieren en vervolgafspraken meegeven.

Niet druk over maken. Genoeg andere zaken te doen. Dikke knuffels ... wat oogt ze klein en kwetsbaar...   en door naar kantoor. Een goede RvT vergadering. Veranderingen in de zorg domineren de agenda. Hoe gaan we als organisatie om met een nieuwe werkelijkheid ? Op 'postzegelniveau' lijk ik er zelf wel een levend voorbeeld van.