nachtwacht

Sinds een jaar staat er weer een babyfoon naast ons bed ... een omafoon beter gezegd. Sindsdien worden we meestal rond een uur of vijf wakker; door gerommel, gestommel, een plas en even kuchen. Daarna wordt het weer stil. Oma slaapt weer lekker in. Dat kost ons soms wat meer moeite. Blijkbaar worden we 'gewekt' op een tijdstip dat het het daarna niet gemakkelijk is de slaap opnieuw te vatten.

Zo'n 1 keer per maand is er meer aan de hand. Dan zijn we er als 'nachtwacht'. Snel joggingbroek aan, jas aan en ……bbbrrrr…. naar buiten naar oma's huisje. Om gerust te stellen, even te knuffelen of oma weer overeind te helpen als ze gevallen is. Daarna weer snel terug in bed. Het lijkt wel een moderne variant van de welbekende 'gebroken nachten'. En wij dachten dat we dat nu juist achter de rug hadden.

Een paar dagen geleden werden we om 3.30 uur wakker van het roepen van oma: "moniek, moniekje … ". Ik wacht even af. Soms droomt ze en slaapt ze daarna weer verder. Ik hoop dat het nu ook zo is, het is zo lekker warm in bed. Helaas. "MONIEKJE, MONIEKJE" …… hoor ik even later. Luider, meer paniek.

Als ik -joggingbroek, jas aan- binnenkom zit oma volledig aangekleed op de stoel. De rollator staat bij de buitendeur. Ze was op weg naar de dagopvang. Waar bleven we toch …..
"Kijk mam, het is nog helemaal donker, iedereen slaapt nog. Kom maar lekker in bed, nog even slapen. Ik breng je morgenvroeg ontbijt".
Oma kruipt in bed en nestelt zich in de dekens. Ze slaapt al bijna.

Ik kruip weer in bed en lig nog tijden wakker …..  

lang geleden

Ik heb een tijdje geen zin gehad om te schrijven. Ik lees zojuist met verbazing mijn laatste blogs. Wat is dat lang geleden, wat was oma nog goed. Vorige week dachten wij, de thuiszorg, de huisarts dat ze 'er tussen uit zou piepen'. Zooo moe, zooo ziek, zooo wit, zooo benauwd, zooo verward. Het was griep, een aftakelend hart en blaasontsteking. Maar heel voorzichtig krabbelt ze toch weer uit een diep dal. Vandaag is zij weer naar de dagopvang gegaan. Met heel veel zin, maar in de middag werd het haar te veel, te druk. Ze heeft opnieuw weer heel veel ingeleverd. Het voelt alsof ze leeft in reserve-tijd maar iedere dag is er een. Ieder goed moment telt. Dit weekend was de lente voelbaar. Samen zaten we, dik ingepakt, weer voor het eerst dit jaar buiten in het zonnetje met een kopje koffie. Dat was puur genieten. En verder vooral bijslapen, aansterken en heel veel knuffelen.