lang geleden

Ik heb een tijdje geen zin gehad om te schrijven. Ik lees zojuist met verbazing mijn laatste blogs. Wat is dat lang geleden, wat was oma nog goed. Vorige week dachten wij, de thuiszorg, de huisarts dat ze 'er tussen uit zou piepen'. Zooo moe, zooo ziek, zooo wit, zooo benauwd, zooo verward. Het was griep, een aftakelend hart en blaasontsteking. Maar heel voorzichtig krabbelt ze toch weer uit een diep dal. Vandaag is zij weer naar de dagopvang gegaan. Met heel veel zin, maar in de middag werd het haar te veel, te druk. Ze heeft opnieuw weer heel veel ingeleverd. Het voelt alsof ze leeft in reserve-tijd maar iedere dag is er een. Ieder goed moment telt. Dit weekend was de lente voelbaar. Samen zaten we, dik ingepakt, weer voor het eerst dit jaar buiten in het zonnetje met een kopje koffie. Dat was puur genieten. En verder vooral bijslapen, aansterken en heel veel knuffelen.