nachtwacht

Sinds een jaar staat er weer een babyfoon naast ons bed ... een omafoon beter gezegd. Sindsdien worden we meestal rond een uur of vijf wakker; door gerommel, gestommel, een plas en even kuchen. Daarna wordt het weer stil. Oma slaapt weer lekker in. Dat kost ons soms wat meer moeite. Blijkbaar worden we 'gewekt' op een tijdstip dat het het daarna niet gemakkelijk is de slaap opnieuw te vatten.

Zo'n 1 keer per maand is er meer aan de hand. Dan zijn we er als 'nachtwacht'. Snel joggingbroek aan, jas aan en ……bbbrrrr…. naar buiten naar oma's huisje. Om gerust te stellen, even te knuffelen of oma weer overeind te helpen als ze gevallen is. Daarna weer snel terug in bed. Het lijkt wel een moderne variant van de welbekende 'gebroken nachten'. En wij dachten dat we dat nu juist achter de rug hadden.

Een paar dagen geleden werden we om 3.30 uur wakker van het roepen van oma: "moniek, moniekje … ". Ik wacht even af. Soms droomt ze en slaapt ze daarna weer verder. Ik hoop dat het nu ook zo is, het is zo lekker warm in bed. Helaas. "MONIEKJE, MONIEKJE" …… hoor ik even later. Luider, meer paniek.

Als ik -joggingbroek, jas aan- binnenkom zit oma volledig aangekleed op de stoel. De rollator staat bij de buitendeur. Ze was op weg naar de dagopvang. Waar bleven we toch …..
"Kijk mam, het is nog helemaal donker, iedereen slaapt nog. Kom maar lekker in bed, nog even slapen. Ik breng je morgenvroeg ontbijt".
Oma kruipt in bed en nestelt zich in de dekens. Ze slaapt al bijna.

Ik kruip weer in bed en lig nog tijden wakker …..