behandelzorg

Oma slaapt. Ik hoor het wekkertje zacht tikken door de oma-foon; een oma-foon trouwens met onvermoede functies. Toen Simon en drie vrienden deze week in het huisje sliepen hadden ze er geen idee van dat wij -tot diep in de nacht- hun gejoel en verhalen konden volgen.

Als oma hier is, vind ik het zachte tikken van de wekker geruststellend. Ik hoor dan dat ze rustig slaapt. Met een roze pilletje, dat wel. Deze week leverde ze opnieuw wat in. Haar hart gaat verder achteruit. Nieuwe pillen werden toegevoegd. Het maakt haar nerveus, onzeker, labiel: nog meer pillen voor nog meer dingen in haar lijf die het niet goed meer doen. En binnenkort weer naar een van de specialisten waar zij al jaren komt. Dat betekent weer nieuwe pillen, nieuwe bloedonderzoekjes, nieuwe onderzekerheden en nervositeit.

Vanmiddag presenteerde ik in het bestuur van Actiz het advies van de commissie behandelzorg. We hebben een care-behandelteam nodig voor ouderen, juist voor hen die langer thuis willen wonen. Een team dat meer kan en doet dan een huisarts kan, en tijd en ruimte heeft om oplossingen buiten de bekende paden te vinden. Oma is een levend voorbeeld voor wie dit van waarde zou kunnen zijn. De huisarts, een praktijkondersteuner, een diabetesverpleegkundige, de trombosedienst, de internist, de cardioloog, de vaatspecialist, de ehbo op 'af-en-toe' basis zijn allemaal actief voor haar. Maar wie heeft de tijd en kennis om -in dat fragiele evenwicht- samen met haar af te wegen hoe een extra pil haar onzekerheid en nervositeit doet toenemen, de nut en noodzaak van ervan af te wegen ?

Het Actiz-bestuur stemde volmondig in met ons advies behandelzorg. Als ik 's avonds laat luister naar het geluid van het wekkertje door de oma-foon, ben ik opnieuw blij met deze kleine stap op weg naar goede behandelzorg voor ouderen.  

cadeautje

Sommige dingen die je bij je werk doet zijn echte cadeautjes. Twee jaar geleden werd ik gevraagd om zitting te nemen in een 'ronde tafel' voor de politie: een klankbordgroep van buitenstaanders die mee kunnen denken over onderwerpen die de politie raken. Het is, twee keer per jaar, iedere keer opnieuw een cadeautje. Ik zie en leer over de politie-dingen die grotendeels achter de schermen plaatsvinden, en waar je als gewone sterveling of feestganger niet bij stilstaat. Ik kom op plekken die bijzonder zijn om te zien. Vanavond was het weer zo ver. Ik mocht weer aanschuiven in een van de politie-locaties. Ik ben niet de enige die enthousiast is over onze rol in de 'ronde tafel'. Aan het einde van de avond, als we het pand verlaten zeggen we tegen elkaar ... 'ik hoop maar dat ze er wat aan hebben, want het voelt vooral als een schoolreisje'.

verhuizen

De tijd vliegt, zonder tijd om te schrijven. Oma settelt zich in de weekenden inmiddels in ons huisje, voelt zich er veilig en komt tot rust. Ook ons gezin went aan het nieuwe vaste weekritme. Veel tijd en zorg gaat ondertussen naar Vriend. Na een tijdelijk verblijf in het verpleeghuis is hij vorige week verhuisd naar het verzorgingshuis: een enorme verandering. Nog maar moeilijk te overzien. De verwarring, het ongemak en vervreemding is groot. Het geheugen laat hem steeds meer in de steek. Hij weet het, het beangstigt hem. Wij hebben, met zijn zoon over uit nieuwzeeland, de weekenden om het inhuizen en uitruimen van het oude appartement op orde te maken. De dozen en rommel rondom Vriend zorgen voor onrust ... hoe moet het toch allemaal, wie zorgt er voor de flat, en hoe moet het hier .... ?
Ik heb Vriend beloofd dat zijn nieuwe onderkomen zondag tip-top in orde zal zijn. Dat is nodig voor hem. Vanochtend hebben zus en ik in volle vaart de noodzakelijke spullen bij de ikea gekocht. De auto ligt vol dozen ...... maar wanneer ik deze kan afleveren en in elkaar kan zetten weet ik even niet .....

        

nog te koud

Vorige week hebben mijn zus en ik de as van m'n vader verdeeld in twee urnen in de vorm van grote kiezelstenen. Een paar dagen later, aan de telefoon: 'Heb je de urn al in de tuin gelegd' ? .... 'Nee joh, ik vind het veel koud voor papa om in de tuin te liggen' ... 'en jij' ? ... 'Ik ook niet, ik heb hem nog even lekker bij de verwarming neergezet'. :)

werkoverleg

Zaterdag. Ik schrik om 9.15 uur wakker van de telefoon. Het was een intensieve week, ik sliep nog als een roos. argghh argghh .... even de stembanden smeren voordat ik opneem ..... arggh argghh ... "Goedemorgen, met Pink".

Het is m'n zus. Verbaasd dat ik nog lig te slapen: ze had me allang op het hockeyveld -of onderweg- verwacht. We nemen alles even door. Vriend heeft gebeld om wat geld te lenen, met het verzoek om een laptop (dan kan hij skypen met zn zoon) en het verzoek om wat pijnstillers. Als hij er naar vraagt bij het zorgteam, krijgt hij maar een pilletje ... veel minder dan hij van thuis uit gewend is. Ik had ook nog wat verzoekjes liggen: een flesje wijn, sigaartjes van de Aldi en de post. M'n zwager regelt alles vandaag in een keer: naar het appartement van Vriend, post halen, boodschappen doen, laptop meenemen en bij Vriend op bezoek.
Ik ga vanmiddag naar mama om samen de kasten wat op te ruimen zodat ze gemakkelijker bij haar kleren kan ... of .... zullen we omdraaien ? Als ik nu vandaag ga, en jij morgen ? Ik kan morgen niet. Ook goed. Zo is er iedere dag iemand.
Wanneer gaan we de kiezel-urn bekijken en bestellen ? zal ik bellen voor een afspraak deze week ?
Overige zaken. dinsdag internist. jij brengt mama naar het ziekenhuis, en rijdt dan door naar het werk. ik kom rechtstreeks naar de poli en breng mama -via de notaris om te tekenen voor de erfverklaring- weer thuis. Woensdag nacontrole chirurg met Vriend.

Zo zegt m'n zus: "dat was het werkoverleg dan weer ... nog iets voor de rondvraag" ? "Een lekker kopje koffie, graag" zeg ik. Ik zal maar eens op gaan staan.  

kliekjes

We hebben nog wat saus en groente over. Na het eten kook ik nog snel wat rijst. Met de saus erbij heeft oma voor morgen weer een lekker kliekje.
De zorgzaamheid van m'n zus en mij kent werkelijk geen grenzen .... als ik m'n moeder aan de telefoon heb, vertelt ze me dat haar koelkast nu bijna uitpuilt van de constante stroom kliekjes die haar gebracht worden. Afgelopen weken was het nog koud ..... en oma's vriesla ligt vol met bakjes boerenkool en hutspot. Terwijl ik de rijst verzamel, heeft mijn zus de overgebleven gehaktballetjes en andere overgebleven hapjes alweer bij oma gebracht. Soms vinden we kliekjes veel en veel later weer terug als een van de ons de koelkast eens uitpluist. Nog netjes verpakt in een cellofaantje, maar toch niet meer voor consumptie geschikt.

Enig enthousiasme -of overdrijven- is ons blijkbaar niet vreemd. Maar enige coördinatie en afwisseling van spijzen lijkt nu toch een goed idee. Anders eet oma nog boerenkool als de mussen ondertussen van het dak afvallen ..... alleen omdat ze het zo akelig vindt om ons teleur te stellen.

het keukentafel gesprek

De gemeente wil in het kader van de WMO 'Keukentafelgesprekken' waar voor burgers de 'triage' plaatsvindt voor zorg en ondersteuning, in verband de 'verantwoordelijkheidsladder' van de burgers ......

Piet en ik hebben deze week ook een avond serieus aan de Keukentafel gezeten. Onderwerp van gesprek: kan oma bij ons komen wonen ?

Wij hebben een paar jaar geleden onze garage omgebouwd tot logeerhuis. Een groot plezier voor onze gasten, en voor onze kinderen die er vaak met veel vriendjes en vriendinnetjes logeren. Zou oma hier kunnen wonen ? Wat betekent dat eigenlijk voor haar en voor ons gezin ? Wat vindt mijn zus daar van ? Zou het beter zijn dan Wonen bij Vitalis bijvoorbeeld ?

Ik zie haar graag komen. Het is de nabijheid van haar familie, het dagelijks gedoe van het gezin dat haar gelukkig maakt. En hoeveel tijd krijgt ze nog, vraag ik me vaak af. Ik vind het eigenlijk een vanzelfsprekendheid om 'wat in te schikken' in eigen ruimte in deze levensfase. Maar, ik heb natuurlijk makkelijk praten. Het is mijn moeder maar ik ben 'nooit' thuis. Aan de Keukentafel gaat dus terecht om de vraag of Piet haar graag ziet komen.

Zal het mijn moeder eigenlijk goed doen ? Zij is een mega-huismus, verknocht aan haar thuis en dol op rommelen in haar eigen huis. Kastje open ... spulletjes bekijken .... terugleggen ... beetje opruimen .... kastje dicht ... doosje open ... foto's kijken ... doosje dicht. De gedachte om veel van haar spulletjes op te moeten ruimen, en daarmee ook haar 'hobby' en dagelijks plezier weg te nemen lijkt niet verstandig.

Aan de Keukentafel smeden we een middenweg .... paar dagen hier, paar dagen daar ... of ... 's nachts hier, overdag daar ... of ... als we zin hebben hier, als zij zin heeft daar ...... Alleen al het idee geeft mijn moeder rust en een nieuw perspectief. Ze droomt ervan vertelt ze me.

De drempelhulpen, de intercom, de 'mama'foon en extra digitenne-aansluiting zijn in bestelling. Het hoog-laag bed van opa en wat eigen spulletjes van oma-thuis hebben we van daar naar hier gebracht. Met z'n allen zitten we in het huisje en fantaseren over oma-achter-het-raam-in-het-hoog-laag-bed: dat noemt oma zelf 'de antiek-etalage'.

Met die humor komt het met onze oplossing wel goed ...... en morgen niet vergeten oma's teennagels te knippen.  

digitale paperassen

Vanavond maar eens in de -digitale- paperassen gedoken. Een brief van de notaris op de mat. Voor het 'zuiver aanvaarden' van de erfenis blijkt dat ik m'n handtekening in het bijzijn van de notaris moet zetten .... dus, in plaats van een formuliertje ff snel terugsturen moet ik een bezoekje aan de notaris weer ergens in zien te passen. Het papiertje is vervolgens weer nodig voor een verklaring van erfrecht die weer nodig is om de en/of bankrekening van mn ouders aan te passen. Echt, er gaat een wereld voor me open.
Het betalen van erfbelasting gaat ook niet zonder inzet: allerlei overzichten en bankafschriften moeten verzameld worden. Ook zo'n klusje om geen zin in te hebben. Gelukkig was papa een ordelijk man.

Ik surf nog even naar de urnen-webwinkel ... ook zoiets. Ik kan de site met die mooie steen niet meer vinden. Met alle andere regelzaken aan de orde, denk ik dat 'papa' nog wel even in z'n tijdelijke urn hier op de vensterbank zal staan. Ik verbaas me zelf dat ik het een fijn idee vind dat 'hij' hier staat. Af en toe klop ik op de urn, of pak hem even vast .... in alle hectiek van de afgelopen maanden lijkt het alsof ik nauwelijks tijd heb gehad om stil te staan bij zijn dood. Van mij mag hier nog wel even staan. Dan is hij toch dichtbij.
 

rustig rommeldagje ?

Gisteren te lang doorgewerkt aan een presentatie over hoe Vitalis inspeelt op alle veranderingen in de ouderenzorg. Ik word moe wakker. Voel me ook niet echt lekker. Koud, koud en rillerig ... toch nog de mexicaanse griep, of gewoon moe van de winter ?

Rustig dagje vandaag. Een afspraak vanochtend en RvT vanavond. Ik beloof mn jongste dochter plechtig dat ik haar niet alleen breng, maar vandaag ook echt, echt ophaal van school.

Maar, rustig dagje wordt rommeldag. De vriend van m'n moeder (zeg maar 'Vriend') belt verward om te vertellen dat hij z'n tas, met alle pasjes verloren heeft in het verpleeghuis ..."of heeft er hier iemand lange vingers ..."? De zorg maakt zich zorgen over de verwardheid. "Maar alles is onder controle mevrouw. we doen extra gezondheidchecks". "Maar, ik maak me ook zorgen over de verloren tas", zeg ik .. maar die regelzaken liggen op mijn bordje. Ik ga, na mn afspraak, toch maar even langs. Hij is blij me te zien. Ik help opnieuw zoeken, regel de melding met gemeente en politie en maak een tekstje voor het huisblaadje. Het kan immers zo maar zijn dat de ene vergeetachtige de tas laat liggen, en de andere vergeetachtige deze meeneemt en in zijn kastje legt. Hij weet wel heel, heel, heel zeker dat hij z'n bankpasjes geblokkeerd heeft. Ik geloof hem. Maar als ik weer in de auto zit weet ik het niet meer zo heel zeker. Thuis toch nog maar even nabellen, bedenk ik me, en regelen dat hij samen met iemand nogmaals de bank belt.

Ik moet racen ... sta nog net op tijd op het schoolplein. Dat zou ik vaker moeten doen. Mn jongste huppelt samen met vriendin de klas uit "Mam, mag ik afspreken??" Gebakken eitjes voor lunch, nog snel de vergaderstukken lezen.

FF lekker doorwerken achter de pc schiet er vandaag bij in. Mama ligt in het ziekenhuis. Vanavond bezoekuur gaat niet lukken. Dan maar vanmiddag als ik op weg ben naar kantoor.
In het ziekenhuis wacht een verrassing. "U bent de dochter ? wat fijn dat u er bent, dan kan uw moeder vandaag toch nog naar huis" ..... huh? ...... "we hebben u wel geprobeerd te bellen...".  Ik sta paf.

Fijn dat m'n moeder naar huis mag. Maar was het ook niet fijn geweest als we -m'n zus en ik- uberhaupt iemand gesproken zouden hebben over uitslagen van onderzoeken, de echo of een tijdstip van ontslag ? Na het overlijden van mijn vader in december, de spoedoperatie van Vriend in januari, en de opname van mijn moeder vorige week ben ik hier al maanden kind aan huis. De non-communicatie met familie begint me nu toch wel te irriteren. "Mijn moeder vandaag met ontslag ? Dat gaat niet." De verpleegkundige snapt het wel .... "ik heb u hier ook helemaal niet gezien" zegt ze. Dat vind ik nu wel weer humor. Een exitgesprek morgen ? We zullen pro-be-ren dit te regelen  ....... weten niet of het lukt, maar we zullen u natuurlijk wel papieren en vervolgafspraken meegeven.

Niet druk over maken. Genoeg andere zaken te doen. Dikke knuffels ... wat oogt ze klein en kwetsbaar...   en door naar kantoor. Een goede RvT vergadering. Veranderingen in de zorg domineren de agenda. Hoe gaan we als organisatie om met een nieuwe werkelijkheid ? Op 'postzegelniveau' lijk ik er zelf wel een levend voorbeeld van.