behandelzorg

Oma slaapt. Ik hoor het wekkertje zacht tikken door de oma-foon; een oma-foon trouwens met onvermoede functies. Toen Simon en drie vrienden deze week in het huisje sliepen hadden ze er geen idee van dat wij -tot diep in de nacht- hun gejoel en verhalen konden volgen.

Als oma hier is, vind ik het zachte tikken van de wekker geruststellend. Ik hoor dan dat ze rustig slaapt. Met een roze pilletje, dat wel. Deze week leverde ze opnieuw wat in. Haar hart gaat verder achteruit. Nieuwe pillen werden toegevoegd. Het maakt haar nerveus, onzeker, labiel: nog meer pillen voor nog meer dingen in haar lijf die het niet goed meer doen. En binnenkort weer naar een van de specialisten waar zij al jaren komt. Dat betekent weer nieuwe pillen, nieuwe bloedonderzoekjes, nieuwe onderzekerheden en nervositeit.

Vanmiddag presenteerde ik in het bestuur van Actiz het advies van de commissie behandelzorg. We hebben een care-behandelteam nodig voor ouderen, juist voor hen die langer thuis willen wonen. Een team dat meer kan en doet dan een huisarts kan, en tijd en ruimte heeft om oplossingen buiten de bekende paden te vinden. Oma is een levend voorbeeld voor wie dit van waarde zou kunnen zijn. De huisarts, een praktijkondersteuner, een diabetesverpleegkundige, de trombosedienst, de internist, de cardioloog, de vaatspecialist, de ehbo op 'af-en-toe' basis zijn allemaal actief voor haar. Maar wie heeft de tijd en kennis om -in dat fragiele evenwicht- samen met haar af te wegen hoe een extra pil haar onzekerheid en nervositeit doet toenemen, de nut en noodzaak van ervan af te wegen ?

Het Actiz-bestuur stemde volmondig in met ons advies behandelzorg. Als ik 's avonds laat luister naar het geluid van het wekkertje door de oma-foon, ben ik opnieuw blij met deze kleine stap op weg naar goede behandelzorg voor ouderen.