in het vroege voorjaar van 2014

Rond!!! sms-t mijn echtgenoot mij tijdens een vergadering. Ik kan het nauwelijks geloven. Het is ons –mijn zus en haar gezin, mijn moeder en ik en mijn gezin- gelukt om samen het huis van de buren te kopen.

We ronden vandaag een bijzondere periode af van nadenken over kansen en complicaties van samenwonen met drie generaties. Een periode ook waarin veel gesproken is over de nabijheid en zorg voor oma. Willen we dat ? Kunnen we dat ? En willen we dit ook echt ? Dus niet alleen als de zon schijnt en het vakantie is maar ook als het miezert, het werk even tegen zit en oma ziek is.

De laatste maanden waren een roetsjbaan van emoties. Wat wil je ook, met tien personen tussen 11 en 82 jaar. Altijd was er wel iemand die de vraag opwierp “waar zijn we in godsnaam mee bezig … en dat in deze beroerde tijd”. Maar steeds weer overheerste het idee om meer met elkaar te delen. We keken over de heg en zagen voor ons hoe het zou kunnen zijn. Ieder een eigen plek en toch met z’n allen, oma in de nabijheid met de hele familie er om heen.

‘Dit past echt in de participatiemaatschappij’ zeiden vrienden die we het vertelden. Maar laten we dat afschuwelijke woord per direct afschaffen. Dit is geen participatiemaatschappij, dit past gewoonweg bij mij. En wij hebben echt bijzonder veel geluk.    

Veel mensen die kwetsbaar of alleen zijn hebben behoefte aan een plek om veilig te wonen, om af en toe samen te delen, en aan een helpende hand als het nodig is. De avond voelt veiliger als je weet dat er anderen in de nabijheid zijn. Alleen zijn is minder erg als je ergens bij hoort en gezelschap dichtbij is.

Het verzorgingshuis van vroeger bood bescherming en zorg. Voor alles, het natje en droogje werd gezorgd. Maar de regels en gewoonten van het huis waren vaak anders dan het ritme van mensen thuis. Dat betekende vooral ‘aanpassen geblazen’. Dit klassieke verzorgingshuis verdwijnt. Het is maar goed ook.

Maar er is een waardevolle toekomst voor dit verzorgingshuis. Niet afschaffen, maar ombouwen in een veilig, warm thuis van bewoners zelf. Een thuis waar het eigen leven, ritme en keuzes sturend zijn. Waar mensen samen bepalen hoe men wil samenleven, wat men wil delen en hoe men professionele steun wenst. Deze ombouw van verzorgingshuis naar ‘woongemeenschap’ is betekenisvol voor de vele mensen die het op eigen kracht niet helemaal redden maar samen wel. Voor mij is deze verandering een fascinerende zoektocht zowel in werk als thuis.

Wij ronden een bijzondere periode af.

Het echte grote avontuur begint nu. Dit voelt als ‘Ik vertrek’ zegt mijn zus. ‘Puberruil’ van stad naar platteland lijkt me meer van toepassing zegt mijn nicht. De ‘Pfaffjes’ of ‘Familie Flodder’, doet mijn dochter een duit in het zakje. ‘Dan liever ‘Jordi shore’ … en wie riep dat nu ook alweer ? ‘Ik denk dat ik voorlopig toch nog maar even lekker thuis blijf wonen’ zegt oma ……

Nu maar hopen dat die meneer van het ‘Familiediner’ of van ‘Bonje met de buren’ nooit op de stoep hoeft te staan.