We zijn vier maanden verder. Oma groeide niet geleidelijk in haar nieuwe huis, maar arriveerde plotsklaps na een acute ziekenhuisopname. Het was voor ons (te) snel, en voor oma al helemaal.
Als een kat in een vreemd pakhuis krijgt ze alle veranderingen niet meer op rij, en wij al helemaal niet meer. Bezoekjes aan internist en geriater geven weinig uitsluitsel, thuiszorg kan ook geen zinnig advies geven.
Oma zit, met de zorg die zij nodig heeft, op de grens van de toekomstige Wet Langdurende Zorg: precies tussen 'u kunt het nog wel thuis' en 'dit gaat te ver'.
We zijn vier maanden verder. De 24-uurs begeleiding vergt heel veel meer dan we hadden kunnen bedenken, het afstemmen van alle agenda's kost bakken tijd en energie. Met werk, school, verhuizen en renoveren daar nog bij, wordt het ons allemaal op momenten te veel.
En oma ? Oma heeft het vooral helemaal niet naar haar zin, en zal dat laten horen ook …...
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten