behandelzorg

Oma slaapt. Ik hoor het wekkertje zacht tikken door de oma-foon; een oma-foon trouwens met onvermoede functies. Toen Simon en drie vrienden deze week in het huisje sliepen hadden ze er geen idee van dat wij -tot diep in de nacht- hun gejoel en verhalen konden volgen.

Als oma hier is, vind ik het zachte tikken van de wekker geruststellend. Ik hoor dan dat ze rustig slaapt. Met een roze pilletje, dat wel. Deze week leverde ze opnieuw wat in. Haar hart gaat verder achteruit. Nieuwe pillen werden toegevoegd. Het maakt haar nerveus, onzeker, labiel: nog meer pillen voor nog meer dingen in haar lijf die het niet goed meer doen. En binnenkort weer naar een van de specialisten waar zij al jaren komt. Dat betekent weer nieuwe pillen, nieuwe bloedonderzoekjes, nieuwe onderzekerheden en nervositeit.

Vanmiddag presenteerde ik in het bestuur van Actiz het advies van de commissie behandelzorg. We hebben een care-behandelteam nodig voor ouderen, juist voor hen die langer thuis willen wonen. Een team dat meer kan en doet dan een huisarts kan, en tijd en ruimte heeft om oplossingen buiten de bekende paden te vinden. Oma is een levend voorbeeld voor wie dit van waarde zou kunnen zijn. De huisarts, een praktijkondersteuner, een diabetesverpleegkundige, de trombosedienst, de internist, de cardioloog, de vaatspecialist, de ehbo op 'af-en-toe' basis zijn allemaal actief voor haar. Maar wie heeft de tijd en kennis om -in dat fragiele evenwicht- samen met haar af te wegen hoe een extra pil haar onzekerheid en nervositeit doet toenemen, de nut en noodzaak van ervan af te wegen ?

Het Actiz-bestuur stemde volmondig in met ons advies behandelzorg. Als ik 's avonds laat luister naar het geluid van het wekkertje door de oma-foon, ben ik opnieuw blij met deze kleine stap op weg naar goede behandelzorg voor ouderen.  

cadeautje

Sommige dingen die je bij je werk doet zijn echte cadeautjes. Twee jaar geleden werd ik gevraagd om zitting te nemen in een 'ronde tafel' voor de politie: een klankbordgroep van buitenstaanders die mee kunnen denken over onderwerpen die de politie raken. Het is, twee keer per jaar, iedere keer opnieuw een cadeautje. Ik zie en leer over de politie-dingen die grotendeels achter de schermen plaatsvinden, en waar je als gewone sterveling of feestganger niet bij stilstaat. Ik kom op plekken die bijzonder zijn om te zien. Vanavond was het weer zo ver. Ik mocht weer aanschuiven in een van de politie-locaties. Ik ben niet de enige die enthousiast is over onze rol in de 'ronde tafel'. Aan het einde van de avond, als we het pand verlaten zeggen we tegen elkaar ... 'ik hoop maar dat ze er wat aan hebben, want het voelt vooral als een schoolreisje'.

verhuizen

De tijd vliegt, zonder tijd om te schrijven. Oma settelt zich in de weekenden inmiddels in ons huisje, voelt zich er veilig en komt tot rust. Ook ons gezin went aan het nieuwe vaste weekritme. Veel tijd en zorg gaat ondertussen naar Vriend. Na een tijdelijk verblijf in het verpleeghuis is hij vorige week verhuisd naar het verzorgingshuis: een enorme verandering. Nog maar moeilijk te overzien. De verwarring, het ongemak en vervreemding is groot. Het geheugen laat hem steeds meer in de steek. Hij weet het, het beangstigt hem. Wij hebben, met zijn zoon over uit nieuwzeeland, de weekenden om het inhuizen en uitruimen van het oude appartement op orde te maken. De dozen en rommel rondom Vriend zorgen voor onrust ... hoe moet het toch allemaal, wie zorgt er voor de flat, en hoe moet het hier .... ?
Ik heb Vriend beloofd dat zijn nieuwe onderkomen zondag tip-top in orde zal zijn. Dat is nodig voor hem. Vanochtend hebben zus en ik in volle vaart de noodzakelijke spullen bij de ikea gekocht. De auto ligt vol dozen ...... maar wanneer ik deze kan afleveren en in elkaar kan zetten weet ik even niet .....