Boos

Als ik bij oma binnenloop vraagt ze mij -en het is echt oprecht- of ik nog andere mensen ken die ook in zo'n gevangenis zitten … "Nee, die ken ik niet" zeg ik rustig terwijl ik haar pillen klaar zet.

Maar ik voel de emotie omhoog komen, stoom komt uit m'n oren, Ik erger me dood. Wanneer houdt ze eens op met praten over haar gevangenis, het rothok en alles wat haar -door ons- is afgepakt ? Ze neemt, ze claimt, ze vraagt, ze huilt, ze klaagt. Ze geeft nog maar weinig. Ze kan er niets aan doen, zeg ik tegen mezelf. Maar het kost me moeite om me dat idee eigen te maken. Ik moet mezelf er steeds van blijven overtuigen.  

Soms vraag ik haar nog naar het waarom van haar opmerkingen, maar niet vaak meer. Het maakt het er namelijk niet beter op. Ze vertelt dan hoe akelig ze het hier vindt. Ze kan niet lopen, ze kan niet bridgen, ze kan de woorden niet vinden, ze kan haar vriendinnen niet ontvangen. Alles hebben 'ze' haar afgepakt. Alles. Ze had een auto, een huis, een fijn leven vol vriendinnen. Nu heeft ze niets meer. Alles afgepakt door ons. En dan laten 'ze' haar ook nog helemaal alleen in zo'n rot-kot zitten. "Zou dat in Nederland ook zo maar mogen" ? vraagt ze dan af en toe.

Ze kan er niets aan doen. Ik weet dat. Maar het raakt me tot op het bot. Ik word, sluipenderwijs, heel erg boos. Boos op een oma die nergens meer van kan genieten, daar iedereen de schuld van geeft en zo al haar kleinkinderen van zich vervreemdt. Boos ook, omdat mijn zus en ik zich in alle bochten wringen om het haar naar de zin te maken; zonder enig resultaat.

Binnenkort is het de week voor de mantelzorgsters. Deze week hebben we het eerste gesprek met de casemanager dementie. Volgens mij ben ik er aan toe.